« October 2006 | آدم اول | January 2007 »
سرم داره می ترکه
اعصابم خورده
از ماه رمضون تا حالا ندیدمش
آخرین بار با هم افطار کردیم
تو دلم گریه می کنم
هر روز باید چهره و صدای یک مشت آدم موقعیت طلب و کودن رو ببینم و تحمل کنم
دارم به زور طاقت میارم
نمی خوام ببرم
اما دلم خونه
اعصابم خورده
به قول سید علی صالحی
کاش نامه را به خط گریه می نوشتم ری را
این روزها به شدت احتیاج به دعا دارم
موقع نیایش هاتون من رو هم فراموش نکنید
جبران می کنم
انتخابات تموم شد.
دیروز حس ناسیونالیستی من قلمبه شده بود.
خداییش حال کردم.
این انتخابات واقعا مشت محکم بود بر دهان آمریکا.
امیدوارم جرج بوش دهنش رو ببنده.
درسته که ما خیلی مشکلات و مخالفت ها با هم داریم اما این دلیل نمیشه که یکی از اون طرف دنیا بیاد و برای ما کاسه داغ تر از آش بشه.
خیلی چیز های دیگه هم تو دلم هست که میخوام بگم اما نمیشه نوشت.
شهر داره میترکه. ماشین ها دود میکنن. آمبولانس ها آژیر میکشن. آتش نشانی تو ترافیک گیر میکنه. دو ساعت طول میکشه تا مسیر 20 کیلومتری تا محل کارم رو طی کنم. هر کی هرقدر دوست داره کرایه میگیره. تاکسیمترها برای قشنگی هست. روزی 1300 تا ماشین به خیابان های تهران اضافه میشه. برای گواهینامه رانندگی به خاطر یک راهنما یک نفر رو چند بار رد میکنن اما تو شهر کسی برای پیچیدن راهنما نمیزنه. یکی تو لاین یک با 100 تا میره. تو اتوبان کامیون و اتوبوس میندازن لاین آخر و هی گاز میدن. زیر پل عابر ملت یهو می پرن وسط خیابون. تو مترو دیگه نفس برای کشیدن پیدا نمیشه. لای در اتوبوس گیر میکنیم.
بعد اسم خودمون رو میذاریم آدم
الان ایستگاه مترو حستن اباد هستم و این یك خط رو می نویسم.
خیلی باهحاله این ایستگاه های اینترنت.
این یعنی مملكت داره پیشرفت می كنه.
همین.