یکی می‌گفت که اگه اراده کنی می‌تونی توی آسمون راه بری.

من به خودم گفتم امروز روز موفقیت من هست. امروز همان فرداست. روز پیروزی من. پیروز شدم. از در ساختمون مرکزی دانشگاه جامع تو رفتم. کارت ملی رو دادم، برگه ای گرفتم و رفتم بالا. توی آسانسور دیدم روی کاغذ نوشته 13.

می‌تونستم روزم رو با خرافات خراب کنم. می‌تونستم پیروز نشم. می‌تونستم افسرده باشم و بترسم. اما خندیدم. سینه‌ام رو سپر کردم. جلو رفتم و کارم رو انجام دادم.

نامه رو گرفتم. بالاخره من دانشجوی این دانشگاه شدم. قبولی قطعی. چندتا کار کردم که برای بعضی‌ها توی اون ساختمون از 100تا فحش بدتر بود.

بگذریم. شیرینی خریدم و رفتم بچه‌های دانشکده خبر رو شیرین‌کام کنم.

حالا به شما میگم که یک آدم کل یک مملکت رو تکون داد. اون آدم من بودم که یک دوتا سازمان بزرگ با کلی زیر مجموعه رو به تکاپو انداختم که دیگه سوتی ندن. اولی دانشگاه جامع علمی کاربردی و دومی سازمان سنجش. امیدوارم یادشون باشه که دیگه کسی رو مثل من سر ندوانند.

موفقیت دومم رو خیلی بیشتر از اولی دوست دارم. خیلی خیلی خیلی بیشتر. ولی نمی‌تونم بگم.

خدا جون کمک کن تا دومی هم ختم به خیر بشه.