از آسمان بگویم که خودش را پشت ابر پنهان کرده بود. از ابری که فقط شاخ و شانه کشید ولی نباریدن گرفت. از خودم بگم که بیرون نرفتم از ترس چهارشنبه سوری و بیرون رفتم برای خرید. از موج انفجار بنویسم؟ از میدان جنگ؟ از دیوارهای لک شده؟ از زمین مین گذاری شده؟ از دل‌های لرزیده؟ از چه بنویسم؟

نمی‌دانم چه بنویسم؟ از کجا بنویسم؟ چقدر بنویسم؟ نمی‌نویسم. فایده ای ندارد. این همه نوشند. این همه فریاد زدیم. این همه گفتیم و نشان دادیم عاقبت کار را. آخرش چه شد؟!

هیچ. هیچ نشد. هیچی نمی‌شود. همانی که بود هست و خواهد بود. بی خیال می‌شوم. می‌روم پشت پنجره. به آسمانی نگاه می‌کنم که انگار خیال باریدن ندارد