گاهی فکر می‌کنم و خودم رو جای آدم‌ می‌ذارم. هر دو تنها. هر دو تشنه. هر دو خداجو و از خدا بریده. هر دو عاصی. هر دو عصیان کرده. هر دو به مرز جنون رسیده. هر دو هر آن عاشق کسی و چیزی شده. هر دو سرشار از روح لطیف. هر دو خواجه حرمسرا. هر دو حوا می‌خواهیم اما این کجا و آن کجا.

فکر کردم خدا هم حوایی آفریده برای من. آدم یک حوا داشت و می‌شناخت و من حواها دور خود می‌بینم و دلم لحظه به لحظه سوی حوایی می‌رود. تصور می‌کنم من آدم هستم. لخت مادرزاد. اما چشم که باز کردم دیدم پوشیده‌ام. پوشیده است. عاشقم. نمی‌دانم عاشق است یا نه. نگاهش می‌کنم. نگاه می‌دزدد. دست دراز می‌کنم. دستم را پس می‌زند. وووووووواااااااااییییییییییییییی اگر حالا ابتدای آفرینش بود من چه می‌کردم.

نمی‌دانم. ابتدا نیست. انتها هم نیست.نمی‌دانم. نمی‌دانم کجای عالم هستی ایستاده ام و او کجاست. نمی‌دانم او همانی است که من فکر می‌کنم یا کسی دیگر است. اما اما اما این اماها را پایانی نیست.

کاش
حوای من گیسو به شانه باد می‌سپرد
و تن به نوازش آب
خاک پایش می‌شدم
چون آتش می‌سوختم
از هرم داغ نفسش

حوا
ببین که چشمانم دم به دم
جاری از دعای باران است