انگار دستم عاشق شده. خودم فارق شدم. اما این عاشق شده. عاشق یک دست چپ. عاشق یک بدن که نوازشش کنه. بهش می‌گم از این کارهای بی‌ناموسی جلوی مردم درنیار. نوک انگشت اشاره ام می‌سوزه. انگار که خار یا خورده شیشه رفته باشه بهش. ولی هیچ اثری نیست. فقط می‌سوزه.

دست راستم دیگه از من نیست. گاهی خلاف شرع می‌کنه و گاهی سینه امام حسین می‌زنه. گاهی کش میره. گاهی یکی رو آزار می‌ده. گاهی دست یک نیازمند رو مي‌گیره. دست راستم انگار عاشق شده. دوست داره یکی رو لمس کنه. بهش می‌گم آروم باش ولی می‌لرزه یهو. بهش می‌گم برو تو جیبم بشین تا گرمت بشه. خودش رو می‌کشه به سرم که حسابی داغ شده.

بهش می‌گم آبروداری کن. اما انگار دیگه مال خودم نیست. دست راستم هوایی شده. منو تحویل نمی‌گیره. دنبال یک دست چپ می‌گرده که باهاش جفت بشه. باهاش رفیق بشه. هم دیگه رو بغل کنن و برن گردش. دست راستم خیلی وقته که دست چپی رو لمس نکرده. دست راستم امروز به گوشم گفت حالش خرابه. داره از دست میره. به دست چپم حسودی می‌کنه که تونسته لطافت یک بدن رو لمس کنه. می‌گه که بریده. می‌گه که با اینکه دسته ولی دل داره.

می‌گه می‌خواد منو بذاره و بره. می‌گه می‌خواد بال بشه. بره آسمون. یواش یواش دست چپم هم داره هوایی میشه. اگه اونم بال بشه و با دست راستم بپرن و برن چی کار کنم. دستانم رو دوست دارم. لبانم رو دوست دارم. می‌گن می‌خوان لبم رو هم ببرن. اگر برن. اگه نباشن. دلم چطوری به اونی که دوستش دارم عشقم رو نشون بده؟ چطوری بهش بگم دوستش دارم؟ چطوری نوازشش کنم؟ چطوری در آغوش بگیرمش؟ چطوری ببوسمش؟

دست راستم دیگه دست خودم نیست. با طناب بستمش. دست چپم هم داره یواش یواش درد می‌گیره