فکر می کنم به اون وقتایی که باهاش برای همیشه به هم زدم.
آخه میدونید من زیادی احساساتی هستم. اگه بگم ده بار عاشق شدم گزافه نگفتم.
باور کنید هنوز نمی دونم چرا فوری عاشق حواها میشم وقتی که بهم مهربونی می کنن.
فکر میکنم که آدم ها اسیر انتخاب های درست و غلط خودشون میشن.
فکر میکنم که چرا پولدارها پولدارتر و فقیرها بیشتر توی فقر فرو میرن.
می بینم که تو قمار زندگی هر کی بیشتر دل به دریا زده موفق تر بوده.
باز فکر میکنم من بازنده بودم تا حالا.
ولی خیلی ها به این همه باخت من حسودی میکنن.
راستی من از این زندگی و این دنیا چی می خوام؟
یا این دنیا یه چیزی می خواد از من بیرون بکشه؟
ای بابا ما که همه محکوم به زندگی هستیم.
هم محکوم به مرگ.
باحاله مگه نه؟
حالا من چی کار کنم با این زندگی؟
تا اینجا که خودم هم نفهمیدم نوشته ام تو یک خط بود یا نه!
راستی من تو زندگی دنبال یه چیزایی هستم.
ولی انگار تو اولویت ها قاطی کردم.
حتی راه رسیدن به اونا رو هم قاطی کردم.
بسه دیگه صبح شده. سپیده داره میزنه.
هنوز نشستم.
خوابم نبرده تا الان.
میرم دانشگاه. کلاس دارم.
شاید اونجا تونستم بخوابم.
شاید تونستم خوابش رو ببینم.
شاید تونستم یک عشق جدید پیدا کنم که اونم عاشق من باشه.
یک عشق دوطرفه.
تازه خوابم گرفته.
ولی باید برم سر کلاس.